۱۰:۱۸:۱۶ - چهارشنبه ۵ مهر ۱۳۹۶
یادداشت/
دود استقلال «کردستان عراق» به چشم چه کسی می رود؟
خبر برگزاری همه پرسی کردهای عراق به سرکردگی مسعود بارزانی، یکی از اخبار تاسف باری بود که پس از سالها جنگ و درگیری داخلی در این کشور، در صدر رسانه های دنیا قرار گرفت.

به گزارش پیام جغتای، خبر برگزاری همه پرسی کردهای عراق به سرکردگی مسعود بارزانی، یکی از اخبار تاسف باری بود که پس از سالها جنگ و درگیری داخلی در این کشور، در صدر رسانه های دنیا قرار گرفت.

خبری که خیلی از شخصیت های خوش بین به مسعود بارزانی و دیگر سردمداران اقلیم کردستان عراق را حداقل برای وقوع آن در این برهه از زمان غافلگیر کرد، چرا که دولت مرکزی و مخصوصا کردهای عراق شاهد روزهای پایانی عمر داعش در عراق بوده و منتظر اعلام آزادسازی کامل این کشور از دست گماشته های اسرائیل و عربستان بودند.

خبر همه پرسی برای استقلال استان های کردنشین عراق نه شایعه بود و نه جوسازی رسانه ای، بلکه واقعیتی بود که نشان از جاماندن مسعود بارزانی در کورس تحلیل های درست سیاسی منطقه ای و فرا منطقه ای بود و از این رو ناگزیر باید بازیگران موثر منطقه نظیر ایران و ترکیه برای رویارویی با آن آماده شده و موضع خود را اعلام میکردند.

اعلام موضع جمهوری اسلامی به عهده شمخانی و طرف ترکیه ای به عهده رجب طیب اردوغان واگذار گردید تا شاید بیش از برگزاری همه پرسی، باعث تامل بیشتر از طرف مسولان اقلیم کردستان عراق و شاید نجات از باتلاقی باشد که اسرائیلی ها برایشان طراحی کرده بودند، بشود.

با وجود تمام اولتیماتیوم هایی که دو همسایه شرقی و شمالی یعنی ایران و ترکیه به کردها دادند و حتی مخالفت برخی محافل بین المللی، همه پرسی برگزار شد و بارزانی فراموش کار منفعلانه در زمین اسراییل و آمریکا بازی کرد.

در ادامه تحولات اخیر عراق، تامین امنیت فرایند همه پرسی بهانه ای شد تا هزان تن از پیشمرگه های مسلح کرد، به دستور مقامات مرکزی اقلیم کردستان راهی مناطق نفت خیز کرکوک بشوند و تقریبا این مناطق را به محاصره خود در آورند، اقدامی که عملا اعلام رویارویی با دولت مرکزی را به دنیا مخابره کرد.

دود تحولات ناخوشایند اقلیم کردستان در شرایط حساس کنونی عراق، اگر به همان سمتی که اسرائیلی ها و آمریکایی ها برایش ترسیم کرده اند، برود، به چشم خود کردها خواهد رفت، چرا که آنها پس از استقلال از دولت مرکزی، عملا به استعمار کشورهایی در خواهند آمد که حقی برای آنها به عنوان یک کشور مستقل قائل نخواهند بود.

دولت مرکزی عراق در دوران پس از صدام برای کردها دست و پا گیر نبوده و در کنار دادن برخی اختیارات به آنها و داشتن تعاملات سازنده با آنها، حمایت های نظامی و لجستیکی لازم در زمان بحران داعش را از استان های اشغال شده کرد دریغ نکرد، بنابراین باید گفت که بارزانی و دیگر مسولان کردستان عراق به دولت مرکزی و دیگر حامیان بین المللی خود در درگیری اخیر با داعش، خیانت کردند.

کردها می توانستند در ادامه مسیر حساس منطقه، با همدستی دولت مرکزی، و دیگر عناصر محور مقاومت، ضمن پیشبرد اهداف خود، به عضوی موثر در عرصه های ملی و فراملی مبدل شوند، اما بارزانی با پشت پا زدن به آنچه که در انتظار ماطق کردنشین بود، شانس بزرگی را از دست داد.

حال باید منتظر آینده منطقه ماند و دید که سناریوی صهیونیست ها و آمریکایی ها برای مراحل بعد از تحمیل همه پرسی به دولت مرکزی عراق، چه خواهد بود، یا در بیانی واضح تر: برای این مهره خود چه نقشی تعیین کرده اند تا بر مبنای آن در تحولات آینده خاورمیانه از کردهای عراق بهره برداری کنند.

اسماعیل زمندی

انتهای پیام/

 

 


پيشنهاد سردبير
ويژه نامه
تعداد شماره ها:
پیام جغتای پیام جغتای پیام جغتای پیام جغتای پیام جغتای پیام جغتای